Na een zelfmoordpoging belandt de 15-jarige Loes in een psychiatrische kliniek. Ze vertelt op onderkoelde toon wat er gebeurt, al doende haar eigen problemen blootleggend. Loes is contactgestoord en heeft autistische trekken. Zij voelt zich thuis ongewenst en door haar moeder in haar hele wezen ontkend. Hoewel ze aanvankelijk iedere hulp afwijst, en zich afzet tegen de andere patiënten, leert ze uiteindelijk toch redelijk met zichzelf en haar omgeving omgaan. Loes’ manier van vertellen is beheerst humoristisch, ze observeert scherp en spaart in haar kritiek zichzelf niet.
Het verhaal moet geplaatst worden in de jaren zeventig, gezien de aanpak in de kliniek. Veel moet tussen de regels gelezen worden, wat het boek geschikt maakt voor betere lezers vanaf ca. 14 jaar. C **